Friday, September 25, 2020

උඩගල දෙබොක්ක සොයා - [1]

 

ඔන්න ඉතින් දැන් මේ කියන්න යන්නේ මම ගිය පොඩි ගමනක් ගැන. පොඩි කිව්වට පොඩිමත් නෑ. ඉස්සර නම් ට්‍රිප් එකක් යනවා කිව්වම වෑන් එකක් බස් එකක් කාරිය කතාකරගෙන පාන්දර පිටත් වෙන්න හිතාගෙන පස්සේ උදේටත් කාලා දවල් වෙලා පිටත්වුනු ට්‍රිප් තිබුනේ. සාමාන්‍යයෙන් ට්‍රිප් එකක් යනකොට ඒ තැනට අපිත් එක්ක යන කවුරුහරි මීට කලින් ගිහිල්ලා තියෙනවා. ඒත් මේක එහෙම එකක් නෙමේ. අපි තියා අපි යන තැනේ ගමේ අයගෙනුත් එතනට ගිහින් තියෙන්නේ කිහිප දෙනයි. එතන නම තමා ‘උඩගල දෙබොක්ක’. මේක ගමක්. තියෙන්නේ කන්දක් උඩ. මහ කැලෑව මැද්දෙන් කිලෝමීටර් 7ක් 8ක් විතර ඇවිදන් ගිහින් කන්ද නගින්න තියෙන්නේ. මේ කතාව ඒ ගමනයි එහෙ මිනිස්සුයි ගැනයි.

අපිට මේ ගම ගැන මුලින්ම දැනගන්න ලැබුනේ ඩිල්මේන්ද්‍ර සහෝදරයගෙන්. එයා මේ අමනට සහභාගි වුනු හය දෙනාගෙන් කෙනෙක්. අපි ගමන පිටත්වෙන්න හිතාගත්තේ සෙනසුරාදා පාන්දර දෙකහමාරට. ඒ ඩිල්ෂාන්ගේ ගෙදරින්. රාවතාවත්තේ. ඩිල්ෂාන් කියන්නේ පොඩි කාලෙ ඉඳන් අදුනන මගේ හොදම මිත්‍රයා. මම ඩිල්ෂාන්ගේ අම්මවත් අරගෙන ජා ඇල ඉඳන් රාවතාවත්තට අවා සිකුරාදා හවස [ජූලි 31]. අවශ්‍ය කලමනා ඔක්කොම අරගෙනයි ආවේ. නෑ ඉන්නකො ටිකක්. ඔක්කොම කියන්නත් බෑ. මට කෝප්පෙකුයි පිඟානයි බ්‍රෂ් එකයි අමතක උනා. මේ ගමනට සහභාගි වුනු තවත් කෙනෙක් තමා ඩිමන්ත. පොඩි කාලෙ ඉඳන් එකට ඉගෙනගත්තු මගේ හොදම යාලුවෙක්. අපි ඩිල්ෂාන්ගේ ගෙදරට එනකොට ඩිමන්ත ඇවිල්ලා උන්නේ නෑ. එයා ආවේ අපි ආවට පස්සේ. මේ ගමනට සහභාගි වුනු අනිත් සාමාජිකාව තමා ඉරුෂ්මී. ඩිල්ෂාන්ග් ජීවන සහකාරිය.

සෙනසුරාදා පාන්දර 2ට විතර රාවතාවත්තේ දී. අපි ගමන පිටත් වෙන්න මොහොතකට කලින්.


දැන් මේ ගමන යන්න ඔක්කොම ලෑස්තියි. අපි වේලාහන නිදාගන්න ඕන කියල හිතුනත් පුරුද්ද නිසා එකොළහමාර වෙනකන් අපි නිදාගෙන ඇහැරිලයි උන්නේ. කියව කියව. දැන් වෙලාව හරි. කට්ටියම ඉතින් ලක ලැහැස්ති වෙලා බැස්සා පාරට. අපි මේ ගමන යන්නේ බයික් තුනක. දෙකක් ස්කූටි. අනෙක ඩිල්ෂාන්ගේ බයික් එක. ඒකෙ නම තාම මට හරියට කියෝගන්න බෑ. ඔය බයික් ගැන සමහර අය ලස්සනට විස්තර කරනවා පෙට්‍රල් ගැනයි එංජිමයි අනං මනං අමුතු වචන දාලා කියන්නේ.

ඒත් මට ඒවා එච්චර තේරෙන්නේ නෑ. ඩිල්ෂාන්ගේ බයික් එක ගැන කිව්වොත් ඒක කළුයි. ඉස්සරහා වීදුරුවක් වගේ එකක් තියෙනවා. නවත්තලා තියෙනකොට තෙත රෙද්දක් එහෙම වනලා වේලගත්තැහැකි ලස්සනට. බයික් එක දෙපැත්තෙන් යකඩෙන් හදාපු මොනාද මන්දා එකක් තියෙනවා. ඒක නිසා බයික් එක වැටුනත් ඇඟ උඩට වැටෙන්නෑ. ඉතින් හරි ප්‍රයෝජනවත්. තව බයික් එක පිටිපස්සේ බඩුමුට්ටු දාගන්න පොඩි පෙට්ටගමකුත් තියෙනවා. ඩිමන්තගේ ස්කූටියත් නියමයි. යතුර දාලා බොත්තම ඔබපු ගමන් වැඩකරනවා.

ඒකටත් එක්ක මගේ ස්කූටිය. කරත්තෙකට වඩා ටිකක් හොදයි. පනහට යනකොට මට තේරෙනවා බයික් එක කියනවා “උඹ මගේ අවසන් ගමන නේද මේ අරගෙන යන්නේ….” කියල. හැටට යනකොට කියනවා “දෙවියනේ මොන වරදක් කරාටද….” හැත්තෑව කිට්ටු කරනකොටම “මරපියව් මාව….!” කියල කෑගහනවා මට තේරෙනවා. හැබැයි දැන් නම් බයික් එක හොද තත්ත්වයේ තියෙනවා.

අපි හය දෙනා
අපි හය දෙනා 


මගේ බයික් එකේ සෙල්ෆ් ස්ටාට් වැඩ කරන්නෙත් නෑ. වැඩ කරන්නේ නෑම නෙමෙයි. එයාට හිතෙන්න ඕන ඒකට.  ඉතින් කොඳු කඩන් අර කික් එක ගහන්න ඕන. ඒකත් හිරයි. වෙලාවකට යටට ගියොත් ගියාමයි. “මෙහෙ වරෙන් උඩට” කියල බලෙන් ඇදලා ගන්න ඕන. තත්ත්වය එහෙම වුනත් මගේ ස්කූටිය දවස් තුනක් කිලෝමීටර් 600කට එහා මාව අරගෙන යන්න සමත් වුනා.

අපි පාන්දර දෙකහමාර වෙනකොට රාවතාවත්තෙන් පිටත් වුනා උඩගලදෙබොක්ක ගම හොයන්න. උඩගලදෙබොක්ක ගම පල්ලෙහා තමා උඩත්තව ගම තියෙන්නේ. උඩත්තව කිට්ටුයි මහියංගනයට. ඉතින් ඔයාලට දළ අදහසක් ගන්න පුලුවන් අපි කොයි දිශාවටද යන්නෙ කියලා. අපි හිතන් උන්නේ නුවරින් පෙට්‍රල් ගහනවා කියලා. හැබැයි ඊට ගොඩක් කලින් අපිට පෙට්‍රල් ගහන්න සිද්ද වුනා. පාන්දර දෙකහමාරට පිටත් වුන නිසා පාන්දර පහ වෙද්දිවත් කඩුගන්නාව නගින්න පුලුවන් වෙයි කියලයි අපි හිතුවේ. හැබැයි හතරහමාර වෙනකොටත් අපි හිටියේ කඩුගන්නාවේ කෑලිවත් පේන්නැති පැත්තක. සාමාන්‍යයෙන් නුවර යන පාරේ නෙමේ අපි ගියේ. වෙනසකටත් එක්ක අතුරු පාරවල් වලින්. මහපාරෙන් සිමෙන්ති පාරට බැස්සා ආයෙ බොරළු පාරකට ගියා. ඔහොම ඔහොමයි ගියේ.

පාන්දර හතරට විතර ගමන පොඩ්ඩක් නතර කරපු වෙලාවේ


යන පාර තීරණය කලේ ඩිල්ෂාන්. ගූගල් මැප් දෙයියගේ පිහිටෙන්. මට ඉතින් පාරවල් තියා ඉන්නේ කොහෙද කියලවත් ලොකු තේරුමක් නෑ. ඉතින් බයික් තුනෙන් ඉස්සරහ ගත්තේ ඩිල්ෂාන්. මම මැද්දේ. ඩිමන්ත පිටිපස්සේ. යන පාර සාමාන්‍යයෙන් යන පාරට වඩා වෙනස් නිසා තරමක් කාලය ගතවුනා. පාන්දර හතර හතරහමාර අතර අපි නැවතුනා ටිකක්. මොකද බයික් වලට පොඩි විවේකයක් දෙන්න ඕන නිසා. එතනම නයිට් කඩයක් තිබුන නිසා ප්ලේන්ටී එකකුයි බනිස් ගෙඩියකුයි කෑවා. කොහොමහරි එතන ටික වෙලාවක් ඉඳලා අපි අයෙත් අපේ ගමන පටන් ගත්තා. උදේ වරුවෙදි අපිට පුලුවන්කම ලැබුනා කඩුගන්නාව නගින්න. මම මීට කලින් කඩුගන්නාව නැගලා නෑ. බස් එකක වෑන් එකක ඉදන් කඩුගන්නාව නැගලා තියෙනවා. ඒත් දැන් මම මගේ බයික් එකෙන් කඩුගන්නාව නගින්නේ. මම මීට කලින් මේ වගේ ගමන් ගිහිල්ලා නැති නිසා මේ හැම දෙයක්ම මට අලුත්ම අත්දැකීමක්.

කඩුගන්නාවෙන් පස්සේ අපිට හමුවුනා දහඅට වංගුව. දහඅට වංගුව බහින්නයි අපිට තියෙන්නේ. දහඅට වංගුව බහින්න කලින් එතන උඩ තියෙනවා වීව් පොයින්ට් එකක්. කෑම කඩයකුත් එක්ක. එතනදි අපිට මුණගැහුනා උඩගලදෙබොක්ක ගමට අපිත් එක්ක යන අපේ මිත්‍ර භික්ෂූන්වහන්සේව. උන්වහන්සේත් විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉන්නකොට සෑහෙන්න කඳු නැගලා තියෙනවා. දහඅට වංගුව බහින්න කලින් හමුවෙන මේ තැන හරිම විශේෂයි. මම හැබැහින් දැකලා තියෙන ලස්සනම දර්ශන මම එදා දැක්කා.ගංගා. ඇළදොළ, වැව්, කඳු කුඹුරු, වනාන්තර හැම දෙයක්ම එකම දර්ශනයක. සෑහෙන වෙලාවක් අපි ඒක දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇති පදම් ෆොටෝ ගන්නත් අමතක කලේ නැහැ. ඒ දර්ශනය හරියට චිත්‍රයක් වගේ.

දහඅට වංගුව උඩ හමුවුනු හරි අපූරු තැනක් 


නමුත් පැයක් ගියේ නෑ අපි හිටියේ ඒ චිත්‍රය ඇතුලේ. අපි ඒ ගම් මැද්දෙන් උඩත්තව ගම හොයාගෙන ගියා. උඩත්තව ගමට යනකොට තරමක් හවස් වෙලා. අපි රෑ හිටියේ උඩත්තව පන්සලේ. ඩිල්ෂාන්ගේ අම්මවයි ඉරුෂ්මිවයි ගමේ ගෙදරක නතර කරා. ඒ ගෙදර අය කොච්චර හොඳද කියනවනන් තමන්ගේම පවුලේ කෙනෙක්ට වගේ අපිට සැලකුවේ. “අපිම වවන ඒවයි අපි කන්නේ” කියලා ඒ ගෙදර අය කිව්වේ හරිම ආඩම්බරෙන්. කොළඹ කිට්ටුව ජීවත්වෙන අපිට නම් එහෙම දෙයක් කියනවා තියා හිතන්නවත් බැහැ.

මේ ගමට තියෙන ලොකු ගැටලුවක් තමා අලි ප්‍රශ්නය. හවස හයෙන් පස්සේ කවුරුත් පාරේ යන්නේ නෑ. අපිටත් හයෙන් පස්සේ එලියට බහින්න එපා කියලයි කිව්වේ. අලියෙක් එහෙම හේනක් මැද්දෙන් ගියොත් මාස ගානක මහන්සිය වතුරේ. රෑට රෑට අලි වෙඩි සද්දේ හොඳට ඇහෙනවා. ඈතින් නෙමේ. ළගින්.



හවස හයෙන් පස්සේ යන්න බය වුනාට අපි රෑ කෑමට පන්සලේ ඉදන් ඩිල්ෂාන්ගේ අම්මා හිටපු ගෙදරට ගියා. එහෙදිම කාලා කරලා අපි ආවා. අලි වෙඩි සද්දේ ඒ ගෙදරදිත් ඇහුනා. අපි දැන් උඩගල දෙබොක්ක ගමට යන්න ඉන්නේ පහුවදා උදේට. කැලෑවක් මැද්දෙන් යන්න තියෙන්නේ. කන්ද නගින්න තියෙනවා කිලෝමීටර් 7ක් අටක් විතර. මම මීට කලින් කඳු නැගලා නෑ. ඉතින් කදු නගින එක මොන වගේ දෙයක්ද කියන්න මට කිසි අදහසක් තිබ්බේ නෑ. අපි හය දෙනත් එක්ක කන්ද නගින්නේ අපේ හමුදුරුවොයි උන්වහන්සේ එක්ක ආපු අයියයි. ඒ අයියා මීට කලින් මේ ගමට ගිහින් තියෙනවා. ඉතින් ඒක අපිට පහසුවක් වුනා.

ඩිල්ෂාන්ගේ අම්මයි ඉරුෂ්මියි නැවතිලා හිටපු ගෙදරදී.


උඩත්තව ගමේ සමහර මිනිස්සුත් මේ කන්ද නැගලා නැහැ. උඩගලදෙබොක්ක කියන්නේ පවුල් 30ක් විතර ඉන්න කුඩා ගමක්. විදුලිය නැහැ. පාසලක් තියෙනවා. නිතරම අලි එනවා ගමට කියන කරුණු තමා අපිට කන්ද නගින්න කලින් දැනගන්න ලැබුනේ. අපි කන්ද උඩ ගමේ රැයක් නතර වෙන නිසා ස්ලීපිං බෑග්, ටෝච් සේරම ලෑස්ති කරගත්තා. බඩුමුට්ටුත් ලෑස්ති කරගෙන අපි පන්සලේ නින්දට ගියා.

[කන්ද නැග්ග හැටියි, කන්ද උඩ මිනිස්සු ගැනයි එයාලගේ අනාගතය ගැනයි කතා කරමු ඊළඟ කොටසින්…..]

පිටිපස්සේ තියෙන්නේ අපි නගින්න ඉන්න කන්ද 


වීදි ලාම්පුව [ කෙටි කතාව ]

වේලාව පහ පසු වී මිනිත්තු තිහක් පමණ ය. සුපුරුදු පරිදි එඩ්වඩ් තම පත්තර කන්තෝරුවේ වැඩ නිමවා නිවස වෙත එමින් තිබුණි. ඔහු සුරුට්ටුවක් මුවෙහි තබාගෙන කලබලයකින් තොර නිස්කලංක මාර්ගය දෙස බලමින් කාරය පදවමින් සිටියේ ය.

අඳුර වැටීමට පටන්ගත්තත් වීදියෙහි වූ ලාම්පු දැල්වී තිබුනේ නැත.එමනිසා නිස්කලංක වීදිය පාළු වීදියක ස්වරූපයක් ගැනීමට පටන් ගත්තේ ය. එඩ්වඩ් කාරය පදවමින් සිටියදී වීදියේ එක් කෙළවරක අමුතු යමක් දකියි. වීදි ලාම්පුවක කුමක් හෝ එල්ලා තිබෙන අයුරු දුටු ඔහුට ඊට එහා දෙයක් නොපෙනුනේ වීදිය අඳුරේ ගිළෙමින් පැවති බැවිනි. මෙම වීදිය හරහා එක් කෙනෙක් දෙදෙනෙක් ආදී ලෙස විටින් විට ගමන් කළ මුත් ඔවුන් වීදි ලාම්පුවේ එල්ලෙමින් තිබුනු දේ ගැන කිසිදු තැකීමක් කලේ නැත. එඩ්වඩ්ට මේ ගැන කුහුල වැඩුනු නිසා ඔහු ඒ දෙසට කාරය පදවන්නට විය.

කාරය වීදි ලාම්පුව වෙත ලංවෙත්ම එහි එල්ලී තිබුනු දෑ නිරාවරණය වූයෙන් එඩ්වඩ් කාරයේ තිරිංග තදකළේ ඔහුටත් නොදැනිම ය.

“දෙවියනේ ඒ මනුස්සයෙක්”

එඩ්වඩ් තම හිසට අත තබාගෙන කියන්නට විය. ඔහු කාරයෙන් බැස වීදි ලාම්පුව වෙත දිව ගියේ ඇසින් දුටු දේ ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගැනීමටයි. සමහර විට ඒ ඩමියක් විය හැකියි. නගරයේ තරුණ කොල්ලන් විහිළුවට කල දෙයක් ද විය හැකියි.

නමුත් ඒ සැබවින්ම මිනිසෙක්. වීදි ලාම්පුවේ එල්ලී සිටින මිනිසෙක්. ඔහු හොදට ඇඳ පැලඳගෙන සිටි මැදි වියේ අයෙක් වූ අතර කටින් සෙවළ බේරී ගොස් තිබුණි. වීදියේ මිනිසෙක් මැරී සිටින විටදී වීදියට මෙතරම් නිස්කලංක බවක් ගෙන දුන්නේ කෙසේ ද? මේ හරහා යන මිනිසුන් මෙය නොදැක්කා සේ යන්නේ ඇයි? එඩ්වඩ්ට ප්‍රශ්න මාලාවක් සැනින් පැනනගින්නට විය.

මේ අසල තිබූ ඔරලෝසු කඩයේ අයිතිකරු වූ මයිකල් මහතා එඩ්වඩ්ගේ හිතවතෙකි. මයිකල් තම වෙළඳසැල තුල සිට තමන් දෙස බලමින් සිටිනු දුටු එඩ්වඩ් ඔහු අමතා;

“මයිකල් මෙහාට එන්න ඉක්මනට. ඔයා මේක දැක්කද?” යැයි කීය. “ඉක්මනට එන්න”

මයිකල් හෙමිහිට තම වෙලඳසැළෙන් පිටතට පැමිණියේ ය.

“එඩ්වඩ්, මගේ කඩේට කෙනෙක් ඇවිල්ලා ඉන්නේ. එයාව වැඩි වෙලා තියාගෙන ඉන්න බැහැ. මමත් රස්සාවක් කරන්නේ”

“මේක දැක්කද?” එඩ්වඩ් වීදි ලාම්පුවේ එල්ලෙමින් තිබුනු සිරුර දෙස ඇගිල්ලක් දිගු කරමින් කියා සිටියේ ය. “කොච්චර වෙලාවක් තිස්සේ මේක මෙතනද? ඇයි මේ මිනිස්සු කිසි ගානක්වත් නැතුව මේක පහු කරන් යන්නේ?” ඔහුගේ හඩ තීව්‍ර විය.

මයිකල් තම සාක්කුවෙන් සුරුට්ටුවක් ගෙන දල්වන්නට ගත්තේ ය. “කලබල වෙන්න එපා එඩ්වඩ්, මෙහෙම එල්ලලා තියන්න මොකක් හෝ හේතුවක් ඇති? නැත්තන් මෙහෙම එල්ලන්නෙ නෑනේ?”

“හේතුවක්! මොන විදිහේ හේතුවක් ද?”

“මම කොහොමද ඒක දන්නේ? ඔයා කලබල නොවී ඉන්න?”

මේ සමගම මයිකල්ගේ වෙලඳසැලට පසුපස වෙලඳසැලේ ඇලන් ඔවුන් අසළට පැමිණ; “කොල්ලනේ මොකද වෙන්නේ?”

“මෙතන මනුස්සයෙක් මැරිලා ඉන්නවා. මම ගිහින් පොලීසියට කියනවා”

“එයාලා දන්නවා ඇති. එහෙම නැත්තන් මේක මෙතන තියෙන්නේ නැහැනේ” ඇලන් කියා සිටියේ ය.

“මට යන්න වෙනවා. කඩේ මිනිස්සු බලන් ඉන්නවා” යැයි කියමින් මයිකල් තම වෙළඳසැළ වෙත ගියේ ය.

“පේන්නේ නැද්ද මනුස්සයෝ මෙතන මිනියක් තියෙනවා. කවුරුත් මේක ගන්නන් ගන්නේ නැත්තේ ඇයි?” එඩ්වඩ් තදින් කියා සිටියේ ය.

“මම මේක හවස තේකක් බොන්න එළියට යනකොටත් දැක්කා. එතකොටත් මිනිස්සු මේක ගනන් ගත්තේ නෑ” ඇලන් තම වෙළඳසැළ දෙස බලමින් කියා සිටියේ ය.

“මුළු හවස්වරුවෙම මේක තිබ්බද?”

“ඔව් මොක්කද එකෙ වැරැද්ද?” ඇලන් තම ඔරලෝසුව දෙස බැලීය. “මට පරක්කු වෙනවා. මමත් යන්න ඕන” යැයි කියා ඇලන් තම වෙළඳසැළ දෙසට යන්නට විය.

එඩ්වඩ් මේ සියල්ල සිතමින් වීදිය දිගේ ඇවිද යන්නට විය. පදිකයන්ගේ ඇඟේ හැපෙමින් ඔහු ඉදිරියට යයි.

“කොහෙද මනුස්සයෝ යන්නේ?” මැදිවියේ කාන්තාවක් එඩ්වඩ්ව පැත්තකට තල්ලු කරමින් කියා සිටියා ය. “අනේ මේ එඩ්වඩ් නේද? ඔයා අසනීපෙන් වගේ”

“මැරිච්ච මනුස්සයෙක්! ලොයෙලා වීදියේ”

“හරි ඉතින්, කලබල වෙන්න එපා”

වීදියේ ගමන් කරමින් සිටි මාග්‍රට් ද මෙම සංවාදයට හවුල් විය. “මොකක්හරි ප්‍රශ්නයක් ද?”

“එඩ්වඩ්ට ටිකක් සනීප මදි”

“දෙවියන්ගේ නාමෙට ඔයාලට මම කියන දේ තේරෙන්නේ නැද්ද…” එඩ්වඩ් ගුගුරන්නට විය.

“මොනවා ගැනද මෙයා මේ කියවන්නේ?” මාග්‍රට් කුතුහලයෙක් ඇසුවා ය.

“වීදි ලාම්පුවේ එල්ලලා තියෙන මිනිය… ඔයා දැක්කද?” එඩ්වඩ් මාග්‍රට් දෙස බලා කිව්වේ ය. තවත් මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් ඔවුන් අසලට රැස්වන්නට ගත්තෝ ය.

“මෙයා අසනීපෙන්ද?”

“දොස්තර කෙනෙක් හම්බෙන්න ගියානන් හොදයි”

“මනුස්සයෙක් මැරිලා…” මෙම මිනිසුන් අතරේ එඩ්වඩ් කෑ ගසන්නට ගත්තේ ය.

“මෙයා අසනීපෙන්”

“එහෙම නැත්තන් බීලද?”

එඩ්වඩ් ඔහු අසල රැස්ව සිටි පිරිස ඉවත් කරමින් එතනින් යාමට උත්සහ දැරුවේ ය. අපහසුවෙන් හෝ ඔහු එතනින් ඉවත්ව වීදිය දිගේ නැවත වීදි ලාම්පුව දෙසට ඇවිද ගියේ ය. මයිකල් තම වෙළඳසැලේ ගණුදෙණුකරුවෙක් සමග සිනහමුසු මුහුණින් දොඩමළු වන අකාරයත් ඇලන් ඔහුගේ තවත් සගයෙක් සමග වීදියේ කොනකට වී සුරුට්ටුවක් උරමින් කතාබහක යෙදෙමින් සිටිනු එඩ්වඩ් දුටුවේ ය. ඒ අතර වීදී ලාම්පුවේ මිනියකි. කිසිවකුට මේ ගැන වගේ වගක් නැත. ප්‍රශ්න දාමයක පැටලී සිටි එඩ්වඩ් පොලිස් මහතෙක් තමා අසලට එන බව දිටීය.

“පොලිස් මහත්තයෝ, ලොයෙලා වීදියේ….”

“තමුන්ගේ නම” කුඩා අත්පොතක් අතට ගනිමින් පොලිස් මහතා කියා සිටියේ ය.

“එඩ්වඩ්, සී.කේ. එඩ්වඩ්,ලොයෙලා වීදියේ මනුස්සයෙක්…”

“ලිපිනය?” පොලිස් මහතා දැඩිව කියා සිටියේ එඩ්වඩ් දෙස නපුරු බැල්මක් හෙලමිනි.

“නොම්බර හැත්තෑව ඩී, පැට්‍රික් වීදිය.”

“මේ නගරයෙම ද?”

“ඔව්.”

“අද හවස ඔයා කොහෙද හිටියේ?”

“මම හවස කොහෙද හිටියෙ කියන එක මේකට අදාල වෙන්නේ කොහොමද? ලොයෙලා වීදියේ මනුස්සයෙක් මැරිලා..” එඩ්වඩ් වීදිය දෙසට ඇගිල්ලක් දිගු කරමින් කියා සිටියේ ය.

එඩ්වඩ් පෙන්වූ වීදිය දෙස නොබැලූ පොලිස් මහතා; “මම අහපු දේට උත්තර දෙනවා, අද හවස කොහේද හිටියේ?”

“මම පත්තර කන්තෝරුවේ හිටියේ අද දවසම.” එඩ්වඩ් කීය. “මනුස්සයෙක් වීදි ලාම්පුවේ එල්ලිලා මැරුලා ඉන්නවා.”

“මම දන්නවා. හැමෝටම පේන්න තමා එහෙම එල්ලලා තියෙන්නේ”

“ඒ කියන්නේ ඔයාලත් දැනුවත්වයි එහෙම තියෙන්නේ. ඒත් ඒකට හේතුව මොකක්ද?”

“ඔයාගේ කන්තෝරුව මේ නගරයෙම ද තියෙන්නේ?

“නැහැ තව නගර දෙකක් එහා?”

“එහෙනන් ඒ නිසයි ඔයා හේතුව දන්නැත්තේ?”

“මොකක්! මම අද මේ නගරයේ හිටපු නැති නිසා මම හේතුව නොදැන ඉන්න ඕනද? මට හේතුව කියන්න?”

පොලිස් මහතාගෙන් එයට කිසිදු ප්‍රථිචාරයක් ලැබුනේ නැත. එසමගම තවත් පොලිස් නිලදාරියෙක් ඔහු අසලට පැමිණියේ ය.

“මොකක්ද ප්‍රශ්නය?”

“ලොයෙලා වීදියේ එල්ලිලා ඉන්න මනුස්සයා ගැන අහනවා” පොලිස් නිලදාරියා ඔහුගේ සගයාට පිළිතුරු දුන්නේ ය.

“ඔයාට ඒක ගැන ප්‍රශ්න තියෙනවනන් එන්න අපිත් එක්ක යන්න පොලිස් කාර්යාලයට. එතනදී වැඩි විස්තර දැනගන්න පුලුවන්” අලුත පැමිණි පොලිස් නිලදාරියා එඩ්වඩ් දෙසට පැමිණෙමින් කීය.

එඩ්වඩ් අඩියක් දෙකක් පිටුපසට යමින් “නෑ එහෙම ඕන නෑ. මම දැන් යන්නම්” කියා පිටුපස හැරී වීදිය දිගේ තමන් පැමිණි දිශාවට යන්නට ගියේ ය.

ඔහු වීදිය දිගේ යන අතර කල්පනා කලේ තමන් මුහුණදුන් මේ සිදුවීම් ගැන. පොලීසිය මේ ඝාතනය ගැන දැනුවත්. නමුත් ඔවුන් එයට හේතුව පවසන්නේ නැහැ. මයිකල් ඇලන් මෙයට හේතුව දන්නේ නැහැ. නමුත් ඔවුන් ඒ ගැන තැකීමක් කරන්නේ නැහැ. මේවා සිදුවිය හැකිද? පොලිස් නිලදාරීන් දෙදෙනාවත් ඔහු කෙදිනකවත් මෙම නගරයේ දැක නැත. වසර විසි පහකට එහා මේ නගරයේ ජීවත්වන නිසා නගරයේ සියලු පොලිස් නිලදාරීන්ව පාහේ එඩ්වඩ් හදුනයි. ඔවුන්ගේ මුහුණු එඩ්වඩ්ට හුරුයි. එඩ්වඩ්ගේ මුහුන ඔවුනට හුරුයි. එඩ්වඩ් මේ සියල්ල කල්පනා කරන අතරතුර මදක් පිටුපස හැරී බැලුවේ කවුරුන් හෝ ඔහු පසුපස පැමිනෙන බව හැගුනු නිසාවෙන්.

ඒ පොලිස් නිලදාරීන්! ඔවුන් එඩ්වඩ් දෙසම බලමින් ඔහුගේ පිටුපසින් ඔහුව ලුහුබඳියි. මෙයින් තැතිගත් එඩ්වඩ් තම ගමන් වේගය වැඩි කළේ ය. තමන්ට හැකි ඉක්මනින් ලොයෙලා වීදියට ගිය එඩ්වඩ් තම කාරය දෙසට ගියේ ය. එතැනට ගිය විට ඔහු දුටුවේ කාරයේ පිටුපස රෝද දෙකේම හුලං නොමැති බවයි. වීදියේ තරුණ කොල්ලෝ සෙල්ලමට කළ දෙයක් විය යුතුයි. අසල වාහන සාදන්නෙක් හෝ ස්ථානයක් තිබුනේ නැත. ඇරත් පොලිස් නිලදාරීන් ඔහු පසුපස එයි. කුමක් කරම්දෝ කියා සිතාගත නොහැකිව සිටි එඩ්වඩ් කාරය පසුපසට තල්ලු කරගෙන ගොස් වාහන නැවතුම් අංගනයේ නවතා වීදිය දිගේ දිව ගියේ ය. ලොයෙලා වීදිය ඉතා ඍජු මාර්ගයක් වූ නිසා මෙම මාර්ගයෙන් වෙතනතකට යාමට සිතූ ඔහු අතුරු පාරකට වැදුනේ ය. මේ දෙපස ඉතා ඝන අන්ධකාරයකින් වැසී තිබුනු අතර පෙර දින වර්ෂාව නිසා තෙතමනයෙන් ද යුක්ත විය. මෙම මාර්ගය දිගේ ඉදිරියට ගිය ඔහුට හමුවූයේ තාප්පයකි. උස් නොවූ මධ්‍යම ප්‍රමානයේ තාප්පයකි. මෙයින් එහාට පැනගතහොත් පොලීසියට තමන්ව සොයාගත නොහැකි වන නිසා මෙයින් එතෙර වීමට ක්‍රමයක් කල්පනා කළේ ය. මේ අසලම කුණු බදුනක් දුටු ඔහු එය පෙරලා තාප්පය දෙසට රැගෙන ආවේ ය. ඉන්පසු එය අධාරයෙන් ඒ මත නැග තාප්පයෙන් පැන්නේ ය.

තාප්පයෙන් පැන ඔහු වටපිට බලන්නට ගත්තේ ය. ඔහු ඉදිරිපිට ගොඩනැගිලි කිහිපයක් විය. දකුණතින් - පොලිස් ස්ථානය

ඔහු ඔවුන්ට ළඟයි, හුඟක් ළඟයි. එඩ්වඩ් ඔවුන්ගෙන් ඈත්ව සිටිය යුතුයි. හැකි ඉක්මනින් ඔහු මෙතනින් ඉවත්ව යා යුතුයි. එඩ්වඩ් හෙමිහිට කිසිවකුට නොපෙනන අයුරින් වීදිය දිගේ පොලිස් ස්ථානය පසු කර නගර ශාලාව තිබෙන ස්ථානය වෙත ගියේ ය. එය ගොතික් ආරයට සාදා තිබුනු පැරණි ගොඩනැගිල්ලක් වූ අතර එහි ඉදිරිපිට කුඩා වතුර මලක් තිබුනි. වතුර මලක් කීවද එහි ජලය තිබුනේ නැත. නගර ශාලාව වටේට ගස් වවා තිබුනි. එහි පැත්තකින් බස් නැවතුම්පළ වෙත යායුතු මාර්ගයක් තිබූ අතර එඩ්වඩ් යා යුතු වූයේ එතැනටයි. මෙම වීදිය දිගේ වීදි ලාම්පු සවි කර තිබුනත් ඒ කිසිවක් දැල්වී තිබුනේ නැත්තේ එඩ්වඩ්ගේ වාසනාවට මෙනි. බස් නැවතුම්පලට ගොස් හැකි ඉක්මනින් නගරයෙන් පිටවීම ඔහුගේ අරමුණයි. අවිවාහකයෙක් වූ එඩ්වඩ්ට දැන් අවශ්‍ය වී ඇත්තේ තමන්ගේ ලඟම ඥාතීන් වූ දෙමව්පියන් හොදින් ඇත්දැයි දැනගැනීමට යි. ඔවුන් සිටින්නේ ඊළග නගරයේ බැවින් හැකි ඉක්මනින් ඔහු ඔවුන් වෙත යාමට යාමට බසයක් සොයාගත යුතුයි. මේ වන විට හිරු බැස ගිය නමුත් නගර ශාලාව අවට මිනිස්සු එහෙ මෙහෙ ගමන් කරමින් සිටියෝ ය.

මෙහිදී එඩ්වඩ් දුටු දෙය ඔහුගේ තත්ත්වය දරුණු කරවන්නක් විය. නගර ශාලාවට ඉහළින් අහසේ සිට මොනවාදෝ යමක් නගර ශාලාවේ මුදුනට වැටෙනවා ඔහු දකියි. මේ කුමක්දැයි සැකහැර දැන ගැනීමට අවශ්‍ය වුවත් මිනිසුන් ගැවසෙන ස්ථානයක සිටීමට ඔහු කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත. මේ නිසා ශාලාව දකුණු පසින් පිහිටි වීදියේ අඳුරු වැටුනු තැන් වලින් ගමන් කරමින් එඩ්වඩ් ඔහුට හැකි උපරිමයෙන් නගර ශාලාව දෙසට ලං විය. ඈතින් බලන විට කුණු රොඩු මෙන් පෙනුනද අහසේ සිට වැටෙන්නේ පිහාටු ඇති කෘමීන් මෙන් මෙතෙක් ඔහු දැක නොමැති ජීවීන් විශේෂයකි. උන් හෙමිහිට අහස දිගේ පල්ලම් බැස නගර ශාලාවේ වහලය මත වැටී නොපෙනී යයි. එතැනින් එහාට උන් යන්නේ කොහාටද යන්න කිසිවක් නොපෙනේ. සමහරුන් කණාමැදිරියන් මෙන් කුඩා ආලෝකයක් ද විහිදුවයි.

උන් කුමන වර්ගයක හෝ පිටසක්වල ජීවීන් විශේෂයක් ද? එඩ්වඩ් මෙවන් දෑ විශ්වාස නොකළත් දැන් ඔහුගේ මනසට මෙවන් දෑ සිතේ. මෙතරම් දෙයක් නගර ශාලාව මත සිදුවුවත් මේ අවට ගමන් කරන කිසිවෙක් ඒ ගැන තකන්නේ නැත. මිනිසුන් ගැන සිතන්න දැන් ඔහුට කාලයක් නැත. තමුනුත් තම පවුලේ උදවියගේ ආරක්ෂාවයි ඔහුට දැන් වටින්නේ. එමනිසා ඔහු තවත් නගර ශාලාව අවට නොසිට වීදිය දිගේ බස් නැවතුම්පොළ වෙත දිව ගියේ ය. ඒ වන විට බස් නැවතුම්පොළේ මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් පෝළිමේ සිටි අතර බසයක් ද පැමිණියේ ය. එඩ්වඩ් මේ සියලු දෙනා පසු කරමින් බසයට නැග දොරටුව අසල ආසනයක ඉඳ ගත්තේ ය.

දැන් එඩ්වඩ්ගේ සිතට තරමක සහනයක් ගෙන දෙයි. ඔහු තමන් අවට සිටි මිනිසුන්ව හොදින් නිරීක්ෂණය කරයි. දිනපතා වැඩ කටයුතු අහවර වී තම නිවෙස් කරා යන මිනිසුන්. විඩාබර වූ මුහුණු. කිසිවෙක් ඔහු ගැන සැලකිල්ලක් දක්වන්නේ නැහැ. එඩ්වඩ්ගේ දකුණු පස සිටි පුද්ගලයා පත්තරය ගෙන කියවන්නට ගත්තේ ය. ඔහු ආරම්භ කළේ ක්‍රීඩා පිටුවෙනි. ඔහුගේ මුව ක්‍රීඩා පිටුවේ වදන් සමග ඉහළ පහළ යයි. නිල් පැහැති ටයි පටියක්. අත් දිග කමිසයක්. ඔහු කුමක් හෝ කන්තෝරුව ලිපිකරුවෙක් විය හැකියි. සමහරවිට ඔහු තම බිරිඳ සමග රාත්‍රී ආහාරය බලාපොරොත්තුවෙන් නිවස වෙත යනවා විය හැකියි.

එඩ්වඩ්ට තරමක් ඉදිරියෙන් තරුණ කාන්තාවක් බඩු මල්ලක් අතැතිව සිටියා ය. ඇගෙනුත් විඩාබර මුහුණක් හැර වෙනයම් දෙයක් දකින්නට ලැබුනේ නැත. බසය අර්ධව පිරී තිබුනු අතර වෙනදා රාත්‍රී කාලයේ ගමන් ගන්නා බසයකින් මෙය වෙනස් වූයේ නැත. සියලුම දෙනා පාහේ රාත්‍රී කෑම වේල සදහා තම නිවෙස් බලා යන මගීන්.

ඔවුන් සාමාන්‍ය පරිදි හැසිරුණත් ඔවුන්ගේ මනස යම් අයෙක් සොරාගෙන නම්? ඔවුන් කරන්නේ කුමක් ද යන වග ඔවුන්ම නොදන්නවා නම්? මේ සියල්ල අතරේ තමන්ට පමණක් වෙනස් ආකාරයට දේවල් පෙනෙන්නේ හැඟෙන්නේ ඇයි? ඔවුන්ට තමන්ව අතපසු වෙලාද? මෙසේ ප්‍රශ්න මාලාවක් ගැන එඩ්වඩ් සිතමින් සිටින විටදී කවුරුන් හෝ පසුපසින් ඔහු දෙස බලාගෙන සිටින බව ඔහුට ඉවෙන් මෙන් දැනුනි. එමනිසා එඩ්වඩ් තමන්ගේ ප්‍රශ්න දාමයට පිලිතුරු සෙවීම මොහොතකට නවතා තමා දෙස විමසිල්ලෙන් බලන පුද්ගලයා කවුරුන් දැයි සොයා බැලීමට පටන් ගත්තේ ය.

තරමක් කෙට්ටු, රැවුලක් සහිත මිනිසෙක්. හොදින් හැඳ පැලඳගෙන දිලිසෙන සපත්තු කුට්ටමක් දමා සිටි අයෙක්. ඔහුගේ අත් අතර පොතක් ද තිබුණි. බසයේ පිටුපස ජනේලය අසල ආසනයක අසුන්ගෙන සිටි ඔහු  එඩ්වඩ් තමා දෙස බලන බව දුටු විට වෙනතක් බලාගත්තේ ය.

ඔහු ඔවුන්ගේ කෙනෙක් ද? එසේත් නැතිනම් තමා මෙන් ඔවුන්ට මග හැරුනු කෙනෙක් ද?

ඔහු නැවතත් එඩ්වඩ් දෙස බලයි. ඉතා තියුණු ඇස්. මුහුණේ විඩාබර පෙනුමක් තිබුනත් නපුරු පෙනුමක් තිබුනේ නැත. එඩ්වඩ් මෙම පුද්ගලයා දෙස බලමින් සිටින විටදී බසය එක්වරම නවත්වන්නට වූයේ ඊළග නැවතුම්පළට ළගා වූයෙන්. තරමක් වයස්ගත පුද්ගලයෙක් තම කුඩය අතැතිව බසයට නැග්ගේ ය. ඔහු එඩ්වඩ්ට මුහුණලා තිබූ ආසනයක ඉදගත් විටම ඔහුගේ ඇස් යොමු වූයේ බසයේ පිටුපස වෙතටයි. එසැනින් බසයේ පිටුපස දෙස බැලූ එඩ්වඩ් දුටුවේ පෙරදී තමා දෙස බලමින් සිටි ආගන්තුක මිනිසා දැන් බලන්නේ තමන්ගේ ඉදිරියෙන් සිටින පුද්ගලයා දෙස බවයි. මොහොතකට ඔවුන් දෙදෙනා අතර කුමක් හෝ සංඥාවක් හුවමාරු වනවා එඩ්වඩ් දකියි. එය කුමක් නමුත් තේරුමක් සහිත දෙයක්.

මේ දුටු එඩ්වඩ් තැතිගෙන නැගිට බසයේ දොරටුව වෙත ගොස් හදිසි ආරක්ෂක නළාව නාද කළේය.

“ඒයි… මොනවද කරන්නේ.” බසයේ රියදුරු කෑ ගසන්නට විය.

බසයේ දොර විවෘත විය. එඩ්වඩ් බසයෙන් එලියට බහිනවාත් සමග බසයේ අදහස් හුවමාරු කරගත් දෙදෙනාත් බසයෙන් බැස්සේ ය. ඔවුන් එඩ්වඩ් දෙස බලා ඔහු අසලට ඒමට උත්සහ දැරූ විට එඩ්වඩ් ඔවුන්ගෙන් ඈතට දුවන්නට විය. ඔහු පසුපස නොබලා වීදිය දිගේ දුවන්නට විය. අවට ඉතා තද ඝන අන්ධකාරයකින් යුක්ත වූ අතර විවෘතව පැවතියේ අතරින් පතර වෙළඳසැල් කිහිපයකි. එඩ්වඩ් පසුපස බලා බසයේ සිටි මගීන් දෙදෙනා තමා පසුපස තවම පැමිනෙනවාදැයි බැලීය. ඔවුන් පෙනෙන තෙක් මානයක නැත. තව ටික දුරක් වීදිය දිගේ අදුරු පෙදෙස් වලින් ඉදිරියට ඇදී ගිය විට කලින් විවෘතව තිබූ වෙළඳසැල් කිහිපය ද වසා දැමුණි. මැදි වියේ මිනිසෙක් තම වෙළඳසැලේ අගුලු දමා තම ලේන්සුන්වෙන් මුහුන පිසදා බිම තිබූ බෑගය අතට ගත්තේ ය. ඔහු තමන්ගේ ඉදිරියෙන් පැමිණෙන එඩ්වඩ් දෙස ඔහු ගැන සැළකිල්ලක් නොදක්වා බස් නැවතුම්පොල වෙත ගියේ ය. වීදියේ කිසිවෙක් එඩ්වඩ් ගැන සැක සහිතව නොබලයි. නමුත් ඔහු සිටින්නේ මේ සියලු දෙනා ගැන සැකයෙන්.

ඔහු තමන්ට හැකි උපරිමය ඇවිද ගොස් වීදියේ කෙළවරක ඉඳගත්තේ ය. කුසට කිසිදු ආහාරයක් නැතිව බොහෝ වෙහෙස වී සිටින එඩ්වඩ්ට දැන් නම් තවත් ඇවිද යා නොහැකියි. ඔහු වීදියේ එහා මෙහා බැලුවද කිසිවෙක් නොපෙනේ. එය සම්පූර්ණයෙන් ම පාළුවට ගොස් තිබේ. දැන් මධ්‍යම රාත්‍රියට කිට්ටු වී තිබිය යුතුයි. එඩ්වඩ් වීදියේ එපිට පෙදෙසකින් පටු පාටක් දකියි. ඝන අඳුරෙන් වැසී තිබුනු එතැන සියලු දෙනාගෙන් සැඟවී රාත්‍රිය ගත කිරීමට ඉතා යෝග්‍ය ස්ථානයක්. වීදියේ කිසිවෙකුත් නොසිටියත් එඩ්වඩ් මිනිත්තු කිහිපයක් වටපිට බලා අදුරු පටු පාරට වැදුනේ ය. දැන් මුලු වීදියට ම ඇත්තේ චන්ද්‍රයාගෙන් ගලාගෙන එන ආලෝකය පමණයි. වෙනදා සඳ කිරණේ තනිව ගමන් කරමින් සිතුවිලි දාමයේ පැටලී සිටින්නට එඩ්වඩ් කැමැත්තක් දැක්වුව ද අද ඔහු එය අප්‍රිය කරයි. තමාට කුමක් සිදුවුනි ද යන්න ඔහුට තවමත් පැනයක්? කෙසේ හෝ ඔහු මෙම නගරයෙන් පිටව යා යුතුයි. ඔහුගේ සිත රැය පුරා අවධිව සිටීමට ප්‍රයත්න දැරුවත් ඔහුගේ ගත එයට ඉඩ දුන්නේ නැත. එඩ්වඩ් ඔහුට නොදැනිම නින්දට වැටුණි.

පසුදින උදයේ ඔහු අවධි වන විට අලුයම වී තිබුණි. වීදිය දිගේ කඩිසරව එහා මෙහා යන පදිකයන් ද වාහන ද බහුලව දක්නට ලැබේ. ඕනෑම දිනක අලුයම් වේලාවේදී නගරයක දක්නට ලැබෙන සාමාන්‍ය සිදුවීමක්. හොදට හැඳ පැළදගෙන කුඩයක් කබායක් බෑගයක් අතින් ගෙන යන නෝනා මහත්වරු. ඔවුන් තමන්ගේ රැකියා සදහා පිටත් වනවා විය යුතුයි. සමහරුන් එඩ්වඩ් දෙස බලා ආ වේගයෙන් ම තම ගමන යයි. ඔවුන්ට එඩ්වඩ් ගැන සොයාබලන්න කාලයක් නැත. වෙළඳසැල් හා අවන්හල් එකින් එක විවෘත වේ. මේ අතර එඩ්වඩ්ගේ වම් පසින් වීදියෙන් එහා පැත්තේ ඉන්ධන පිරවුම්හලක් තිබුණි. එහි සිටි මැදි වියේ පුද්ගලයෙක් එඩ්වඩ් දෙස බලමින් සුරුට්ටුවක් දල්වමින් සිටියේ ය. කළු කමිසයක් සහ කබායක් පැළඳ සිටි හේ ඉන්ධන පිරවුම්හලේ අයිතිකරු විය හැකියි. ඔහු පිරවුම්හල අසල වෙලඳසැල තුල එහි දොරටුවට හේත්තු වී එඩ්වඩ් දෙස බලයි. එඩ්වඩ් ඔහුව නිරීක්ෂණය කරන්නට ගත්තත් ඔහු තමාගේ ඇස එඩ්වඩ්ගෙන් ඉවතට ගත්තේ නැත. ඔහුගෙන් භයානක පෙනුමක් පෙනෙන්නේ නැත. එක්වර ඔහු තම අතින් හා හිසෙන් එඩ්වඩ්ට සංඥාවක් ලබා දුන්නේ ය. ඒ වෙළඳසැල තුලට පැමිණෙන ලෙසයි.

එඩ්වඩ් මෙයට කුමන ආකාරයේ ප්‍රථිචාරයක් දක්වන්නේ දැයි සිතයි. ඔහුට තමන්ට හානියක් කරන්න අවශ්‍ය නම් තමන් නිදාගෙන සිටි අවස්ථාවේදී එය පහසුවෙන් කරන්නට තිබුණි. නමුත් ඔහු එසේ කළේ නැත. එමනිසා ඔහුගෙන් කිසි හානියක් ඇත්තේ නැතැයි සිතූ එඩ්වඩ් ඉන්ධන පිරවුම්හල වෙතට යයි. ක්‍රමක්‍රමයෙන් ඉර නැගගෙන එයි. පටු වීදියේ අඳුරේ සිටි එඩ්වඩ් ටිකෙන් ටික හිරු එළියට හැඩගැසෙයි. එඩ්වඩ්ගේ කබාගේ සහ කලිසමේ තැනින් තැන සීරීමකට ලක්ව තිබූ අතර සපත්තු ජෝඩුව මඩ වලින් නැහැවී තිබුණි. එඩ්වඩ් ඉන්ධන පිරවුම්හල අසල සිටි මිනිසා වෙත ටිකෙන් ටික ලං වන විට ඔහු එඩ්වඩ් වෙත පැමිණ;

“ඉක්මනට ඇතුලට එන්න. ඔයා එළියේ ඉන්න එක භයානකයි” කියා එඩ්වඩ්ගේ අතින් අල්ලාගෙන වෙලඳසැල තුලට කැඳවාගෙන ආවේ ය.

“මේ පුටුවෙන් ඉඳගන්න” කියූ ඔහු වෙලඳසැලේ දොර වසා දමා එඩ්වඩ්ගේ ඉදිරියෙන් ඉඳගත්තේය.

“ඔයාගෙ නම මොකක්ද?”

“එඩ්වඩ්.ඔයාගෙ නම?”

“ජොනතන්. ජොනී කියන්නකො. මොකක්ද වුනේ?”

“මම කිව්වට ඔයා විශ්වාස කරන එකක් නැහැ” එඩ්වඩ් බලාපොරොත්තු කඩවූ ස්වරයෙන් කියා සිටියේ ය.

“විශ්වාස කරන්න හරි නැතිවෙන්න හරි මම ඒක දැනගෙන ඉන්න එපැයි” කියූ ජොනතන් එඩ්වඩ් වෙත සුරුට්ටුවක් දිගු කලේ ය. එඩ්වඩ් එය රැගන තම කථාව මුල සිට ජොනතන්ට කීමට පටන් ගත් අතර ජොනතන් තම පුටුවේ කෙලවරට වී අසුන් ගත්තේ ඉතා සාවධානව එඩ්වඩ් පවසන දේට ඇහුම්කන් දීමටයි.

“ඔයා හිතනවා ඇති මට පිස්සු කියලා” එඩ්වඩ් කුඩා සිනහවක් සහිතව කීවේ ය.

ජොනතන් තවත් සුරුට්ටුවක් දල්වමින් ජනේලය වෙත ගොස් වීදිය දෙස බලා “නෑ. මම ඔයාව විශ්වාස කරනවා”

“දෙවියන්ට ස්තූති වේවා”

“එහෙනන් ඔයා එයාලගෙන් ගැලවුණා.” ජොනතන් හිස වනමින් එඩ්වඩ්ගේ ඉදිරියෙහි වූ අසුනෙහි අසුන් ගත්තේ ය. “මම හිතන්නේ මම මේකට හේතුව දන්නවා.”

“මොකක්ද එක?” එඩ්වඩ් ඉතා ඕනෑකමකින් ඇසුවේ ය.

“මේක අද ඊයේ ඉඳන් වෙන දෙයක් නෙමේ. වසර දහස් ගාණක් තිස්සේ වෙන දෙයක්”

“මොනවා වසර දහස් ගාණක්? මොනවද ඔයා මේ කියවන්නේ?”

“ඔයාට පේනවද මේ පින්තූරය” ජොනතන් එඩ්වඩ් ට වෙළඳසැලේ බිත්තියෙහි වූ ඔහු මෙතෙක් දැක නොමැති පින්තූරක් පෙන්වීය.

එය ඉතා පැරණි පින්තූරයක් විය යුතුයි. එහි වූ ලී ආවරණයත් තැනින් තැන දිරා ගොස් තිබුනි. එහි තිබුනේ යම් කිසි යුද්ධයක්. මිනිසුන් මිනිසුන් අතර යුද්ධයක් නොවේ. අමුතු සතුන් හා මිනිසුන් අතර යුද්ධයක්. මිනිසුන් කීවද ඔවුන් සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගෙන් තරමක් වෙනස්. ඔවුන් පැළඳ සිටියේ යුධ ඇදුම් නොවේ. භාවිතා කළේ සාමාන්‍ය අවි නොවේ. මේ සියල්ලට ඉහළින් එක් විශේෂ සතෙක් සිටියි. ඌට බත් කූරෙකුගේ මෙන් පිහාටු යුගලක් තිබුණු අතර මධ්‍යයේ දළඹුවෙක් මෙන් විය. නමුත් ඔහුගේ සිරුරෙන් කුඩා එළියක් විහිදුවන ස්වරූපයක් දක්නට ලැබුනේ. මෙය දුටු විගස එඩ්වඩ්ගේ මතකයට නැගුනේ පෙරදින රාත්‍රියේ නගර ශාලාව මත ඔහු දුටු දර්ශනය. නගර ශාලාව මත ඔහු දුටු ජීවියාට මෙම තෙල් සායම් පින්තූරයේ සිටින සතා බොහෝ සෙයින් සමානයි.

“මම මේ සතාව තමා නගර ශාලාවෙදි දැක්කේ”

“ඔව් ඔයා හරි. ඉස්සර යක්ෂයන් හා දෙවියන් අතර යුද්ධයක් තිබිලා තියෙනවා. සමහරු කියන්නේ යක්ෂයින් කියන්නේ වෙන ග්‍රහලෝකයකින් ආපු ජීවීන්, දෙවියන් කියන්නේ පෘතුවියේ හිටපු බලවත් මිනිස්සු කියලා. යක්ෂයින් වර්ග ඉන්නවා. බෙල්සෙබාබ්, ඩියාබොලොස්, බාල් තමා මේ යක්ෂයන්ට කිව්ව විවිධ නම්. මේ යක්ෂයින්ව ඉස්සර පින්තූර වල නිරූපණය කලේ එක එක සත්තුන්ගේ පින්තූර වලින්. බෙල්සෙබාබ් තමා මේ පින්තූරෙ උඩම ඉන්නේ” ජොනතන් තමා පිටුපස ඇති පින්තූරය දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කරමින් කියා සිටියේ ය.

“මේ යක්ෂයන් ඒ කාලේ හැම ජාතියක්ම පාහේ වසඟයට ගත්තා. හැබැයි එක ජාතියක් ඇරෙන්න. ඒ ජුදෙව් මිනිස්සු. මෙයාලා තමා මේ යක්ෂයන්ව පැරැද්දුවේ. ජුදෙව් මිනිස්සු තමන්ගේ මේ ජයග්‍රහණ ගැන ලිව්වා පොත් වල. ඒක තමා බයිබලය කියන්නේ.”

“එහෙනන් මාවත් එයාලට මග හැරිලා තියෙන්නේ ඒ කාලෙ ජුදෙව් මිනිස්සුන්ව මේ යක්ෂයන්ට වසඟ කරගන්න බැරි උනා වගේ.”

“හරියට හරි. ඔයාට බස් රථයේදී හම්බුන දෙන්නත් ඔයා වගේම මඟහැරුනු දෙන්නෙක්” ජොනතන් කීවේ ය. “ඔයාට එයාලව අන්තිමට දැක්ක තැන මතකද?”

“හරියට මතකයක් නැහැ. මම කලබලයෙන් දුවගෙන ආවේ. එයාලා මාව මරන්න එනවා කියලා හිතාගෙන”

“තව ටිකක් හොදට හිතන්න. කොහෙදිද එයාලව අන්තිමට දැක්කේ?” ජොනතන් එඩ්වඩ්ගෙන් දැඩි ඕනෑකමකින් ඇසීය.

“ම්.. ශාන්ත නිකලස් වීදියේ වෙන්න ඕන… ඒත් මට හරියටම කියන්න අමාරුයි. හොදටම කරුවල වැටිලයි තිබුනේ එවෙලේ.”

ජොනතන් තම සාක්කුවෙන් කුඩා සටහන් පොතක් ගෙන කුමක් හෝ සටහන් කරගෙන නැවත සාක්කුව වෙත දමා ගත්තේ ය.

“ඒත් මට තේරෙන්නෙ නැති එක දෙයක් තියෙනවා. වීදි ලාම්පුවේ එල්ලිලා හිටපු මනුස්සයා?” එඩ්වඩ්ට මුල සිටම නොවිසුඳුනු පැනය නැවත මතක් කළේ ය.

“ඒක ඇමක්. ඔයා වගේ අයව අල්ලගන්න. එයාලට අතපසු වුන අයව අල්ලගන්න”

ජොනතන් තම අසුනෙන් නැගිට වෙළඳසැලේ දොරටුව අසළට ගියේ ය.

“ඉක්මනට එන්න මම ඔයාව පුලුවන් තරම් ඉක්මනින් නගරයෙන් එලියට යවන්නම්. ඉක්මනට පිටවෙන්න.” ජොනතන් දොර විවෘත කරමින් එඩ්වඩ් හට පැමිණෙන ලෙස අතින් සංඥා කළේ ය.

එඩ්වඩ් හෙමිහිට තම පුටුවෙන් නැගිට ජොනතන් වෙතට ගියේ ය. එහි ගිය විට ඔහු දුටුවේ ඉන්ධන පිරවුම් හල ඉදිරියේ වූ ඍජු වීදියක්. ඒ දෙපස විශාල ගොඩනැගිලි කිහිපයක් හා කුඩා අවන්හල් කිහිපයක් ද තිබුණි. මිනිසුන් කඩිමුඩියේ එහෙ මෙහෙ ගමන් කළ අතර වාහන වල හෝන් ශබ්දය ද විටින් විට ඇසේ. නමුත් ඊටත් ඉදිරියෙන් දුරකථන කණුවක් අසල සිටියේ කඹයක් අතැතිව සිටි පොලිස් නිළදාරියෙක්.

මර්වින් නම් අයෙක්ගේ රැකියා ස්ථානය පිහිටියේ ඉන්ධන පිරවුම්හලට ඉදිරියෙනි. හිරු බැස යන විට මර්වින් තම කන්තෝරුවෙන් පිටතට පැමිණියේ තම නිවස වෙත යාම සඳහායි. අද ඔහුගේ බිරිඳගේ උපන්දිනය වන බැවින් අඳුර වැටීමට ප්‍රථම ඔහු නිවස බලා යා යුතුයි.

“සුභ රාත්‍රියක් මහත්මයා” රාත්‍රී මුරකරු මර්වින් අමතා කීය.

“සුභ රාත්‍රියක්” මර්වින් තම බෑගය කාරය තුලට දමා එන්ජිම පණ ගන්වන්නට විය. ඔහුට තරමක් ඉදිරියෙන් තිබූ දුරකථන කණුවේ කුමක් හෝ එල්ලී තිබෙන අයුරු ඔහු දකියි. කුමක් නමුත් විශාල දෙයක්, සුළඟ සමග එහෙ මෙහෙ වැනෙයි. ඔහු කාරය නවතා එයින් බැස දුරකථන කණුව වෙත ගමන් කරයි. ඔහුට කා දැමීමට තරම් වේලාවක් නැත. ඔහුට තමන්ගේ බිරිඳ දරුවන්ව මතකයට නැගේ. නමුත් මෙය කළු පැහැති ගෝනියක් වැනි දෙයක්. මේ කුමක්දැයි දැන ගෙන ඔහු නිවස වෙත හැකි ඉක්මනින් යාමට සිතා ගනියි. එසේ ගොස් තම බිරිඳ සමග ඇයගේ උපන්දිනය ඉතා සතුටින් පැවැත්වීමට අදහස් කරයි. අඳුර නිසා මෙය හරිහැටි නොපෙනේ. ඔහු එය කිට්ටුවට යයි. ඔහු දුටු දෙයින් තැතිගත්තේ ය.

නමුත් පුදුම කාරණය අවට සිටින මිනිසුන් මෙ ගැන සැලකීමක් නොදැක්වීම.



Wednesday, September 23, 2020

ද නිවුස්පේපර්

 

ඊයේ හවස් වරුවේ පොඩි නිවාඩුවක් ලැබුන නිසා ෆිල්ම් එකක් බලන්න යන්න හිතුනා. ඉතින් ගියා ජා ඇල සිනමැක්ස් සිනමා ශාලාවට. චිත්‍රපටය තමා ‘ද නිව්ස්පේපර්’. හවස හයයි තිහට බලන්න ගියේ. මුලු ෆිල්ම් හෝල් එකටම මාත් එක්ක තව දොළොස් දෙනෙක් ඉන්න ඇති. මම යද්දි හයයි තිස් පහයි. පරක්කු උනා කියල හිතුවට මම විනාඩි විස්සක් කලින්.

කතාව ගෙතීගෙන් යන්නෙ මෙහෙමයි. එම්.කේ. ශාන්ත කියන තරුණයා හමුදා බස් රථයකට මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවෙක් විදිහට පැනලා මැරෙන සිදුවීමක් හැම පත්තරේකම මුල් පිටේ ‘ලොකු අකුරින්’ පල වෙනවා. මේක දැනගත්තු ගමේ උදවිය එම්.කේ. ශාන්ත තරුණයාගේ අයියගේ කකුල් දෙක කඩලා වැටිලා ඉන්න තිබුන ගේත් ගිනි තියනවා. අවුරුදු නමයකට පස්සේ මේ අයියා දකිනවා පත්තරේ නිවැරදි කිරීමක්. තමන්ගේ මල්ලී නිවැරදියි කියලා. හැබැයි ‘පොඩි කොටුවක පොඩි අකුරින්’. අම්මගේ පෙරැත්තට ගුණයයි එයාගෙ යාලුවා ලුයියයි කොළඹ යනවා මේ දැන්වීම පත්තරේ ‘ලොකු අකුරින්’ දාගන්න. කතාව ගලාගෙන යන්නේ ඔය විදිහට. මම මුලු කතාවම කියන්න යන්නෙ නෑ. කතාවම කියලා ඔයාලගේ කුතුහලයට බාධාවක් වෙන්න මම කැමති නැහැ. ගිහින් බලන්න. ගෙදර ටී.වී. එකේ ඇඩ් අස්සේ ෆිල්ම් එක බලන එකයි ෆිල්ම් හෝල් එකේ චිත්‍රපටය බලන එකෙයි ලොකු වෙනසක් තියෙනවා. ඒ වෙනස අත්දකින්නවත් ප්‍රදර්ශන වාර ගනන අවසන් වෙන්න කලියෙන් බලන්න යන්න.

චිත්‍රපටයේ රඟපෑම ගැන විචාරන්න මම රඟපෑම ගැන ලොකුවට දන්න කෙනෙක් නෙමේ. භරතමුණි පඬිවරයා නවනළු රසයන් කියලා රස නමයක් ගැන කියනවා. චිත්‍රපටයෙන් බොහෝ ජවනිකාවල ඍජුව කතාව කියන්නේ නෑ. ගම්මුන් ගයියගේ කකුල් දෙක කඩපු බවක් දැනගන්නේ ව්‍යංගයෙන්. ඒකට මම කැමතියි. ඒ රසයන් මම මේ චිත්‍රපටයෙන් අත්දැක්කා කියලා කියන්න පුලුවන්.

මේ චිත්‍රපටයෙන් ‘ඇත්ත’ කියන දේට මේ සමාජයේ ඇති තැන ගැන ප්‍රබලව කතාබහකට ලක් කෙරෙනවා. මිනිස්සු බොරුවට කැමතියි. ඇත්ත තිත්තයි කියනවනේ. මිනිස්සු ඇත්ත දැන දැනත් ඇත්ත තිත්ත නිසා බොරුව වැළඳගන්නවා. තමන් කරන්නේ වැරැද්දක් කියල දැන දැනම. ඇත්ත වසන් වීමෙන් මිනිස්සු විඳින දුක දැනෙන්න ඇත්ත වසන් කරපු අයගේ හිත් සංවේදී නෑ තවදුරටත්.

යම්කිසි ප්‍රවෘත්තියක් වාර්තාකරනකොට ඒකේ සත්‍ය අසත්‍ය භාවය හොයන මාධ්‍ය ආයතන හිඟයි. බරපතල කාරණා පැත්තක තියමුකෝ ටිකකට. කාලෙකට කලින් විදෙස් පුවතක් තිබුනා අඟහරු වලින් ‘Building Blocks of Life’ හොයාගත්තා කියලා. ඒ කිව්වේ ජීවය පැවතීමට අත්‍යවශ්‍ය මූලද්‍රව්‍ය වන සල්ෆර්, පොස්පරස්, ඔක්සිජන්, නයිට්‍රජන්, කාබන් සහ හයිඩ්‍රජන් යන ඒවා අඟහරු වලින් හමුවුනා කියලා. ඕක අපේ පත්තරේක ගියා ‘අගහරු වලින් බ්ලොක් ගඩොල් හොයාගත්තා’ කියලා. ඔය අස්සේ ලෙනින්ගේ මූන යටින් කාල් මාක්ස් කියල ලියවිච්ච ඒවත් තිබුනා. ඉල්ලුමට සරිලන සැපයුම දෙන්න යනකොට නොදැනුවත්වම ගුණාත්මකභාවයත් අඩු කරලයි දෙන්නේ.

බොරු චෝදනාවක තියෙන බරපතලකම තවමත් අපේ සමාජයේ මිනිස්සු තේරුම් අරගෙන තියෙනවා කියලා මම හිතන්නේ නැහැ. චෝදනා ලැබූවෙක් කියන්නේ වැරදිකරුවෙක් නෙමේ. නමුත් කිසිවක් ඔප්පු වෙන්නත් කලින් මිනිස්සු නිගමන වලට එළඹිලා ඉවරයි. ඊට පස්සේ ඒ චෝදනා ලැබූ කෙනා නිවැරදිකරුවෙක් බවට ඔප්පු වුනත් අර කලින් නිගමන වලට එළඹුන අයට ඒ පුද්ගලයා වැරදිකරුවෙක් තමා. තිත්ත ඇත්ත විඳින්න තියෙන අකමැතිකම.

චිත්‍රපටය ගැන පොඩි සටහන ලිව්වෙත් චිත්‍රපටය විචාරන්න නෙමේ. චිත්‍රපටය ගැන මට දනුන පොඩි අදහසක් ඔයාලත් එක්ක බෙදාගන්න ඕන වුන නිසයි. රඟපෑමෙන් හා තිර රචනයෙන් කුමාර තිරිමාදුර මහතා හා සරත් කොතලාවල මහතා චිත්‍රපටයෙන් මිනිස්සුන්ට හිතන්න යමක් ඉතුරු කරලා තියෙනවා.



Tuesday, July 7, 2020

දරුවන් නොලද පියා

ඔයාලා රිච්මන්ඩ් මාළිගාව බලන්න ගිහින් නැත්නම් අනිවාර්යෙන්ම දවසක් වෙලාවක් වෙන් කරගෙන බලන්න යන්න. කොලඹ අවට ඉන්න කෙනෙක්ට නම් මහ දුරක් නැහැ. තියෙන්නේ කළුතර. කොලඹ ඉඳන් එන කෙනෙක්ට කළුතර බෝධිය පහු කරගෙන ගියාම හම්බවෙනවා ශාන්ත ජෝන් පල්ලිය. එතන ඉස්සරහා ලොකු ඔරලෝසු කණුවක් එක්ක වටරවුමක් තියෙනවා. එතනින් වමෙන් තියෙන ‘ගඟබඩ පාර’ දිගේ කෙලින්ම ගියාම හම්බවෙනවා පලාතොට - කෙත්හේන මාර්ගය. ඒ පාරේ කෙලින්ම ගිහින් භික්ෂු විවේකාරාමය පහු කරනවත් එක්කම හමුවෙනවා රිච්මන්ඩ් මාළිගාව.

රිච්මන්ඩ් කියන වචනය එන්නේ Rich man, එහෙමන් නැත්නම් පොහොසත් මිනිසා කියන වචනයෙන්. කළුතර දිසාව භාරව හිටපු යුරෝපයට ගිහින් ඉගෙන ගත්තු  මහ මුදලි දොන් ආතර් ද සිල්වා විජේසිංහ සිරිවර්ධන පඬිකාර මුදලිතුමා මේ මාළිගාව හදන්නේ විශේෂ හේතුවකට. ඉගෙනගෙන ලංකාවට ඇවිල්ලා කසාදයක් බඳින්න පොහොසත් රූමත් තරුණියන්ගේ යෝජනා තියෙනකොට මේ තරුණයා මැටිල්ඩා සූරියබණ්ඩාර කියන කළුතර දිසා විනිශ්චකාරතුමාගේ දුවට කැමති වෙනවා.

නමුත් මේ තරුණියගේ පාර්ෂවයෙන් මේ යෝජනාවට කැමති වෙන්නේ නැහැ යෝජනාව ගෙනාපු තරුණයගේ පොහොසත්කම මදි කියලා. ඔය අතරේ ආදර් සිල්වා තරුණයා යනවා ඉන්දියාවේ ව්‍යාපාර කටයුත්තකට. මෙයාලා වැඩිමනක් කරේ රේන්ද ව්‍යාපාර. ඉන්දියාවේ දී රාම්නාද් හි රාජා කෙනෙක්ගේ මාළිගාවක් දැකපු ආතර් සිල්වා තරුණයා රාජාගෙන් ඒ මාළිගාවේ සැලැස්ම ඉල්ලනවා හදන්න.

එච්චර දෙයක් කරන්න පුලුවන්ද කියලා අවඥාවෙන් හිනා වුනා ඇරෙන්න සැලැස්ම දුන්නේ නැහැ. එවෙලේ ආතර් සිල්වා මේ රාජාත් එක්ක ඔට්ටුවක් අල්ලනවා මාළිගාව හදලා පෙන්නනවා කියලා. ඉතින් මේ තරුණයා ලංකාවට ඇවිදින් දක්ෂ බාස් උන්නැහේලා දෙන්නෙක්ව ඉන්දියාවට පිටත් කරලා කියනවා පිටතින් ඉඳලා මාළිගාව බලාගෙන එන්නෙයි කියලා. 

එහෙම බලාගෙන ඇවිත් තමා මේ බාස් උන්නැහේලා මේ හදන්නේ. මාළිගාව අක්කරයක්. ඉඩම අක්කර 42ක්. මේ මාළිගාව දැකපු කළුතර දිසා විනිශ්චකාරතුමා තමන්ගේ දුවව ආතර් සිල්වා තරුණයට කසාද බන්දලා දෙන්න කැමැත්ත පලකරනවා. නිවසට ගෙවදීවමයි විවාහයයි සිද්දවෙන්නේ එකම දවසක. ආතර් සිල්වා එතනින් නතර වෙන්නෙ නැහැ. බලකොටුව විවෘත කරන්න ආරාධනා කරන්නේ තමන්ට සැලැස්ම නොදුන්න රාම්නාද්හි රාජාට. පල්ලෙහා මම අමුණලා තියෙන්නේ ඒ රාජා බලකොටුව විවෘත කරන්න ආපු වෙලාව ගත්තු ඡායාරූපයක්.

මේ මාළිගාවේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය අති විශිෂ්ටයි. එක කාමරයක කතා කරන දෙයක් තව කාමරයකට ඇහෙන්නේ නැහැ, කළු ගඟෙන් එන හුලඟ නර්තනශාලාවට පොලොව යටින් එන්න සලස්වලා දුන්න ස්වභාවික වායුසමීකරණය, මැද මිදුලේ සිංහ රූප කටින් වතුර වෑස්සීම, වැසි ජලය ක්‍රමවත්ව බැහැර වීම ආදී නොයෙකුත් දේවල් වලින් මේ මාළිගාව සමන්විත වෙලා තියෙනවා.

මේ මාළිගාවේ කතාවට තියෙන්නේ ශෝකාන්තයක්. ආතර් තරුණයා විවාහ වෙනකොට වයස අවුරුදු 21යි. තරුණියට වයස 20යි. මේ දෙන්නා බලකොටුවේ ජීවත්වෙනවා අවුරුදු 30ක්. ආතර් තරුණයා ගොඩක් කැමැත්තෙන් හිටියා ළමයින්ට. නමුත් අවාසනාවකට මේ යුවළට ළමයි හිටියේ නැහැ.

මේ නිසා ආතර් සිල්වා තරුණයා මාළිගාව ඉදිරියෙන් ගැහැණු ළමුන් දෙන්නෙක්ගෙත් පිරිමි ළමයි දෙන්නෙක්ගෙත් පිලිම හතරක් හදන්න නියෝග කරනවා. පිරිමි ළමයි දෙන්නා මාළිගාවේ උඩු මහළ දිහා බලාගෙන ඉන්නේ. ගැහැණු ළමයි දෙන්නා බිම බලාගෙන ඉන්නේ. ඒකට හේතු වුනේ තරුණයා වැඩියෙන්ම කැමති පිරිමි ළමයින්ට නිසා. ළමයි නැති ශෝකය නිසා මේ තරුණයා කාන්තාවන්ගේ රූප අඹන්න නියෝග කරනවා. නමුත් එයාලා ඉන්නේ බලකොටුවෙන් පිටත බලාගෙන.

ජනප්‍රවාදයක තියෙනවා ආතර් සිල්වා තරුණයාගේ බිරිඳ සේවකයෙක් එක්ක පෙම් සබදතාවක් තිබුනා කියලා. ජනප්‍රවාදය කෙසේ වෙතත් මේ තරුණයා තමන්ගේ බිරිඳව නැවතත් ඇයගේ දෙමව්පියන්ට බාර දෙනවා. 

මාස්පතා එකල වටිනාකමින් රුපියල් 300කුත් පොල්ගෙඩි 250කුත් බිරිඳට දෙන්න කියලත් ඉතිරි දේපළ ළමයින්ගේ සුබසිද්ධිය සදහා යොදවන්න කියලත්  ආතර් සිල්වා තරුණයාගේ අන්තිම කැමති පත්‍රයේ සදහන් කරලා තමන්ගේ දේපළ මහා භාරකාර දෙපාර්තුමේන්තුවට පවරනවා. මේ නිසා ළමා නිවාසයක් රිච්මන්ඩ් බලකොටුවේ තියෙනවා. 

බිරිඳ කන්‍යාරාමයක දී මියයනවා. බිරිඳව මාළිගාවෙන් පිටත් කරපු හැටියේ බලකොටුවට සමු දුන් මේ තරුණයත් මහනුව ක්වීන්ස් හෝටලයේ 75 වෙනි කාමරයේ අවුරුදු 6ක් ගත කරලා ජීවිතයට සමුදෙනවා.

ප.ලි.

[ක්‍රිස්තියානි ආගම ගැන ඉතිරි ලිපි පබ්ලිෂ් කරන්න කලියෙන් කිහිප දෙනෙක්ට කියවන්න දුන්නා. ඉදිරියේ දී ඒවා පලකරන්නම්. මේ ටිකේ ලියන්න වෙලාවක් හොයාගන්නේ බොහෝම අමාරුවෙන්.]


Sunday, June 21, 2020

ජේසුස් දෙවිකෙනෙක් වුන හැටි

ක්‍රිස්තියානි ආගම ගැන ලිපි කිහිපයක් ලියන්න කියලා මිතුරෙක්ගෙන් යෝජනාවක් ආවා. මීට කලින් කිහිප වතාවක්ම ක්‍රිස්තියානි අගමේ විවිධ අංශ ගැන ලියලා තියෙනවා. ක්‍රිස්තියානි කෙනෙක්ට වුනත් තමන් අදහන ආගම ගැන වැඩිය අහන්න ලැබෙන්නේ නැති කරුණු කිහිපයක් ගැන කතා කරන්න කැමැත්තෙන් ඉන්නවා. ජේසුස් කියන පුද්ගලයාව දේවත්වයෙන් කිතුනුවන් අදහනවා. ඒ කියන්නේ ජේසුස් දෙවිකෙනෙක්. ජේසුස් කියන්නේ දෙවිකෙනෙක් කියලා සම්මත වුනේ ජේසුස් මියගොස් වසර තුන්සීයකට ආසන්න කාලයකට පස්සේ ඡන්දයකින් කියලා ඔයාලා අහලා තියෙනවද? අද කතාව ඒ ගැන.

හැම ක්‍රිස්තියානි කෙනෙක්ම හැම ඉරිදා දවසකම පූජාවේ එක්තරා විශ්වාස ප්‍රකාශයක් කියනවා. ඒකට කියන්නේ ‘නයිසියේ විශ්වාස ප්‍රකාශය’ කියලා. ඒකේ මුල් වාක්‍ය කිහිපය මෙහෙම කියනවා; ‘දෙවියන්ගෙන් ඒක ජනිත පුත්‍රයාණන් ද වන ජේසු ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ දෙවියන්ගෙන් දෙවියන්ගෙන් ද සැබෑ දෙවියන්ගෙන් සැබෑ දෙවියන් ද වන බවත් ජනිත වූ නමුත් මවුනු නොලැබ පියාණන් වහන්සේ සමග එකම භවත්වය (of the same substance) ඇතිව වැඩ සිටින බවත් විශ්වාස කරමු’

ක්‍රිස්තියානි ආගම ලෝකය පුරා වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වුනේ රෝම අධිරාජ්‍යයෙක් වුනු කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයා ක්‍රිස්තියානි ආගම වැලඳ ගත්තට පස්සේ. ඊට කලින් ක්‍රිස්තියානි අයව භාවිතා කළා රෝමයේ කොලෝසියමේ සිංහයන්ට කන්න දාලා බලන්න එන මිනිස්සුන්ව සතුටු කරන්න. රාජ්‍යයයි ආගමයි ඉතා තදින් බැඳිලා තියෙන්නේ. ආගමේ මතබේද ඇතිවුනොත් ඒක රාජ්‍ය පාලනයට බාධාවක්. මේ වගේ ආගමික මතබේද තුරන් කරලා ඒවට විසඳුම් ලබාදෙන්න කැඳවනවා මන්ත්‍රණ සභාවක්. කිතුනු සභා ඉතිහාසය තුල මේ වගේ මන්ත්‍රණ සභා 21ක් තිබිලා තියෙනවා. පලමු මන්ත්‍රණ සභාව යෙදී තිබුනේ ක්‍රි.ව. 325 දී නයිසියේ නගරයේ. විසි එක්වෙනි මන්ත්‍රණ සභාව තිබුනේ 1962 – 1965 අතර කාලයේ.

කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයාගේ කාලයේ නයිසියේ නගරයේ මන්ත්‍රණ සභාවක් තියන්නේ ඒ කාලයේ ක්‍රිස්තියානි බිෂොප්වරුන්ට තිබුනු ප්‍රශ්න හා මතබේද වලට විසඳුමක් ලබාගන්න. මේ මන්ත්‍රණ සභාවෙන් පාස්කු දිනය පැවැත්විය යුතු දිනය, ආගම දේශනා කරන ආකාරය, දේවස්ථානයක් සෑදිය යුතු ආකාරය, පූජකයෙක් පත්කරගන්නා ආකාරය ආදිය කතා කෙරුණා. නමුත් මේ හැම එකකටම වඩා වැදගත් වුනු නයිසියේ මන්ත්‍රණ සභාවේ ප්‍රධාන මාතෘකාව වුයේ ‘ජේසුස්වහන්සේ දෙවිකෙනෙක් ද? නැද්ද?’ යන්නයි.

මුල් කාලයේ කිතුනුවන්ගෙන් සමහරක් විශ්වාස කළා ජේසුස් කියන්නේ දෙවි කෙනෙක් කියලා. තවත් කොටසක් විශ්වාස කරා ජේසුස් කියන්නේ මනුෂ්‍යයෙක්. දෙවියන් විසින් මවපු සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙක් කියලා. ජේසුස් දෙවිකෙනෙක් නෙමේ මනුෂ්‍යයෙක් කියලා විශ්වාස කළේ ඒ කාලයේ ක්‍රිස්තියානි ආගම පිලිබඳ දැනුම නැති අය නෙමේ. ක්‍රිස්තියානි ආගමේ ම බිෂොප්වරු. ජේසුස් මනුෂ්‍යයෙක් කියන මේ ඉගැන්වීම ප්‍රබල ලෙස සමාජයේ කතාබහකට ලවුනේ ඒරියස් කියන කිතුනු පූජකයා නිසා. ඒ නිසයි ඒ ඉගැන්වීමට ඒරියන්වාදය කියන්නේ. නයිසියේ මන්ත්‍රණ සභාවේ ප්‍රධාන අරමුණ වුනේ මේ ඒරියන්වාදය පිළිගන්නවාද? නැද්ද? යන්න සාකච්ඡා කිරීම.

මේ මන්ත්‍රණ සභාවට ලෝකයේ විසිරිලා ඉන්න පූජකයෝ 318 දෙනෙක් එනවා. මේ සමුළුවට අධික වියදමක් දරනවා වගේම අධිරාජ්‍යයාත් මේ සමුළුවට සහභාගි වෙනවා. සමුළුවට එනකොට අධිරාජ්‍යයා වුනත් ආවේ සොල්දාදුවෝ සමග නෙමේ. මිතුරන් කිහිප දෙනෙක් සමග. මොකද මේක යුද්ධයක් නෙමේ සාමාදානෙන් විසදගෙන එකමුතු වෙන්න කරන ප්‍රයත්නයක් නිසා.

දැන් සමුළුව පටන් ගත්තා. එකිනෙකා තර්ක ගෙනෙමින් ගේන ඒවා ප්‍රථික්ෂේප කරගෙන සමුළුව සති ගණනක් ඇදුනා. එක් වතාවක මේ පූජකයන් අතර ගැටුමක් ද ඇතිවුනා සංවාදය දුර දිග ගිහින්. ඉතින් කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයාට නිතර මතක් කරලා දෙන්න සිද්ධ වුනා ‘ඔයාලා හැමෝම ක්‍රිස්තියානි අය. අපි ඉන්නේ මේ සටනක නෙමේ’ කියලා. හරි වැරැද්ද කෙසේ වෙතත් මේ සමුළුවෙන් එකඟ වෙන ඕනම දේකට අධිරාජ්‍යයා කැමති වෙන්න සූදානමින් හිටියේ.

අවසානයේ දී සමුළුව ප්‍රධාන වශයෙන් දෙදෙනෙක්ගේ අදහස් මත දෝලනය වුනා. එක්කෙනෙක් ඒරියස් පූජකතුමා. අනිත් කෙනා තමා ඇතනාසියස් පූජකතුමා. ඇතනාසියස් පූජකතුමා ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ඩීකන්වරයෙක්. ඒරියස් පූජකතුමාගේ මතයට ඉතා තදින් විරුද්ධ වුන කෙනෙක්. ඒරියස්ගේ මතය සමුළුවෙන් සම්මත නොවීමට තමන්ගේ සියලු බලය යොදනවා. මුලදී ඡන්දයක් තිබ්බත් අදහස් දෙකටම ලැබෙන්නේ සමාන ඡන්ද ප්‍රමාණයක්. මේ නිසා වාද විවාද දිගින් දිගටම කෙරීගෙන ගියා.

ඔය අතරේ ඇතනාසියස් පූජකතුමා විවාදය අතරේ විශේෂ වචනයක් භාවිතා කරනවා. ඒක තමා ‘හොමොවුසියන්’ (Homoousian) වචනය. ඒක යොදාගත්තේ ජේසුස්ගෙන් දෙවියන්ගෙයි අතර කිසිදු වෙනසක් නැහැ කියල කියන්න. මේ සංකල්පය සමුළුව තුලට ගෙනාවයින් පස්සේ ඒරියස් පූජකතුමා ඒ සංකල්පය තියෙන කිසිදු ලියවිල්ලකට එකඟ නොවන බව ස්ථිර වුනා. දැන් මේ විවාදය තිබුනටත් වඩා බරපතලයි. සමුළුවේ පූජකයන්ට එක්කෝ මේ අලුතෙන් ගෙනාපු සංකල්පයට (ජේසුස් හා දෙවියන් එක්කෙනෙක් බව) එකඟවෙන්න ඕන. එහෙම නැත්නම් විරුඩ්ධ වෙන්න ඕන. අතරමැදි අවස්ථාවක ඉන්න විදිහක් නැහැ.

මේ නිසා ඇතනාසියස් පූජකතුමා පෞද්ගලික සාකච්ඡා ආදියෙන් පූජකයන් එකින් එක්කෙනා තමන්ගේ මතයට අත්සන් කරවාගන්න සමත් වුනා. ජේසුස් කියන්නේ දෙවිකෙනෙක් කියන මතය සම්මත වුනොත් ඒ මතය පිළිගන්නේ නැති පූජකයන්ව රටින් පිටුවහල් කරන බවට දැන්වූවායින් පස්සේ ඒරියස් පූජකතුමා සමග හිටපු අනෙක් පූජකයිනුත් පැති මාරු කරා. රටින් පිටුවහල් වෙන බව දැන දැනත් ජේසුස් කියන්නේ දෙවි කෙනෙක් නෙමේ කියන මතයේ දැඩිව හිටියේ ඒරියස් පූජකතුමා, ඩීකන්වරයෙක් සහ බිෂොප්වරු දෙදෙනෙක් විතරයි.

මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ ඒරියස් පූජකතුමාගේ මතය ක්‍රිස්තියානි ආගමට විරුද්ධ මතයක් බවට වැඩි ඡන්දෙන් පත්වුනා වගේම ඒ මතය තුල ඉන්න අයව රටින් පිටුවහල් කරන්නත් නීතියක් ගෙනාවා. දැන් කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යාටත් හරි සතුටුයි. ඒ සමුළුවෙන් බහුතරයක් එක් අදහසකට එකඟ වුන නිසා. නමුත් මේක වැඩි කාලයක් තිබුනේ නැහැ.

කොන්ස්ටන්ටීන්ට දැනගන්න ලැබෙනවා එයාට යුසේබියස් කියන පූජකයාවත් පිටුවහල් කරන්න සිද්ධ වෙනවා කියලා. යුසේබියස් නයිසියේ සභාවේ ජේසුස් කියන්නේ දෙවි කෙනෙක් කියන මතයට අත්සන් කරත් දැන් ප්‍රසිද්ධියේ ඒ මතය විවේචනය කරන්න ගන්නවා. නමුත් යුසේබියස්ව රටින් පිටුවහල් කරන එක ලේසි පහසු දෙයක් නෙමේ. යුසේබියස් කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයාගේ දුරින් නෑදෑ කෙනෙක් වෙනවා වගේම රාජ සභාවේ සාමාජිකයෙක්. යුසේබියස් රාජ සභාවේ ජේසුස්ගේ දේවත්වය ගැන අයගේ අදහස් ටිකෙන් ටික වෙනස් කරන්න හදපු නිසා අධිරාජ්‍යයාට සිද්ධ වෙනවා යුසේබියස්ව පිටුවහල් කරන්න.

නමුත් කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයාගේ නංගි යුසේබියස්ට බොහොම කැමැත්තකින් හිටපු කෙනෙක්. මේ නිසා ආයෙමත් යුසේබියස්ව රාජ්‍යයට කැඳවනවා. යුසේබියස් මුලදී නයිසියේ සමුළුවේ අත්සන් කරද්දිත් දෙබිඩි සිතකින් හිටියත් පිටුවහල් කරපු නිසා දැන් ඒරියස්ගේ මතය (ජේසුස් මනුෂ්‍යයෙක්) යුසේබියස් දැඩිව විශ්වාස කරා. එයා උදේහවා අධිරාජ්‍යයාගේ සිත වෙනස් කරන්න උත්සහ කරා නයිසියේ සමුළුවේ සම්මතය ගැන. ඒක සාර්ථක වුනා.

ඒරියස් පූජකතුමාගේ අදහස් නයිසියේ සමුළුවෙන් ප්‍රථික්ෂේප වුනත් ඒක ව්‍යාප්ත වෙන එක වැලැක්වුනේ නැහැ. මේ නිසා කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයා තම රාජ්‍ය තුල ඒරියස්ගේ හා ඇතනාසියස්ගේ මත දෙකටම ඉඩ ලබා දුන්නා. ඒරියස් පූජකතුමාවත් නැවත කැඳෙව්වා. ඒකෙන් එයා අදහස් කලේ රාජ්‍යයට සාමය උදාකරන්න. නමුත් යුසේබියස් පූජකතුමා එතනින් නවතිනවට කැමති වුනේ නැහැ. ඔහු දිගින් දිගටම ඇතනාසියස් පූජකතුමාව සහ ඔහුගේ මතය විවේචනය කරා. ඒක කොච්චර දුර දිග ගියාද කියනවනම් අවසානයේ දී ඇතනාසියස් පූජකතුමාව රටින් පිටුවහල් කරනවා.

මේ අධිරාජ්‍ය තුලින් ඒරියස්ගේ අදහස් ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත වෙනවා. කොන්ස්ටන්ටීන් අධිරාජ්‍යයා මැරෙන්න කලින් ලෙඩ ඇඳේ ඉන්නකොට යුසේබියස් පූජකතුමා බෞතීස්ම කරනවා. මොකද ඒ කාලේ මිනිස්සු හිතුවා බෞතීස්මයෙන් සියලු පව් සෝදා හරින්න පුලුවන් කියලා. ඉතින් ගොඩක් මිනිස්සු මැරෙනකන් පව් කරලා මැරෙන්න මොහොතකට කලින් බෞතීස්ම කරගන්නවා.

තව කතන්දර නම් එමටයි. දැනට මේ ඇති. තවත් කතාවකින් හමුවෙමු.


Saturday, June 6, 2020

පාර කියන මී මැස්සෝ

මී පැණි කාලා තියෙනවද? ස්වාභාවික මී පැණි කවදාවත් නරක් වෙන්නේ නැහැ කියලයි කියන්නේ. ඒකට හේතු වෙන්නේ හොවාඩ් කාටර් ටූටන්කාමන්ගේ සොහොන හොයාගත්තම ඒ සොහොනේ මී පැණි පිරවූ බඳුන් හමුවූ නිසා. වසර තුන්දහසකට පසුත් ඒවා හොඳ තත්ත්වයෙන් තිබුනා. ආරක්ෂිතව මී පැණි ගබඩා කරලා තිබුන නිසයි මී පැණි නරක් නොවුනේ. මී මැස්සන්ට යම්කිසි ස්ථානයක් නිවැරදිව සොයාගන්න අපූරු හැකියාවක් තියෙනවා. ඒක නැටුමක්. අද කතාව ඒ ගැන.

කාල් ෆොන් ෆ්රිෂ් ඔස්ට්‍රියානු ජාතිකයෙක්. 1973 දී ඔහුට වෛද්‍ය අංශයෙන් නොබෙල් ත්‍යාගයත් ලැබෙනවා. මී මැස්සන්ටයි කාල්ටයි ලොකු බැඳීමක් තිබුනේ. මී මැස්සන්ගේ ගති ලක්ෂණ සොයා බලන්න කාල් සෑම විටම උත්සහ කරා. කාල්ට තිබුනා මී මැසි ජනපද කිහිපයක්. මේවත් එක්ක තමා කාලය ගතකලේ.

දවසක් පොඩි දීසියකට සීනි මිශ්‍ර කරපු ජලය දමලා මී මැසි ජනපදයට තරමක් ඈතින් තිබ්බා. කාල් එතනට වෙලා බලාගෙන හිටියා කවුරුහරි මී මැස්සෙක් එයිද කියලා. ඔන්න දවසක් එක මී මැස්සෙක් ආවා. මී මැස්සා ඇවිදින් අර රසවත් සීනි ද්‍රාවණය බොනවා දැන්. කාල් පින්සලකට තීන්ත ස්වල්පයක් අරගෙන අර මී මැස්සගේ පිටේ සළකුණු කරා. ඒ එයාව වෙන් කරලා හදුනාගන්න.

මේ මී මැස්සා සීනි ද්‍රාවණයෙන් ටිකක් බීලා ආයෙත් එයාගේ ගෙදරට ගියා. පැය කිහිපයකට පස්සේ ආයෙත් මේ මී මැස්සම එනවා සීනි ද්‍රාවණය බොන්න. දැන් ආවේ තනියෙන් හැබැයි. ඔහොම ටික වෙලාවක් ගියා. මී මැස්සා වතුර බොමින් ඉන්දැද්දිම තවත් මී මැස්සෝ කිහිප දෙනෙක් ආවා. මේ මී මැස්සෝ ආවේ කලින් කෙනාගේ පස්සෙන් නෙමේ. තනිවම. එක්කෙනෙකුත් නෙමේ කිහිප දෙනෙක්ම ආවා. අනිත් කාරණය තමා මේ මී මැස්සන් හිටියෙත් අර සලකුණු කරපු මී මැස්සා ඉන්න ජනපදය තුලමයි.

ඊළඟ දවසෙත් අර සලකුණු කරපු මී මැස්සා සීනි ද්‍රාවණය බොන්න ආවම කාල් මේ සීනි ද්‍රාවනයයි මී මැස්සවයි අරන් ඈතකට ගියා. කිලෝමීටර් කිහිපයක්ම ඈතට ගියා. දැන් මේ මී මැස්සා ආපු වැඩේ කරගෙන ජනපදයට ගියා. පැය කිහිපයකින් පුදුම දෙයක් කාල් නිරීක්ෂණය කරා. සලකුණු කරපු මී මැස්සගේ ජනපදයේ අනික් මී මැස්සෝ කිහිප දෙනෙක් සීනි ද්‍රාවණය තියෙන තැන හරියටම හොයාගෙන ආවා. කලින් තිබුන තැන වෙනස් කරත්.

මේ දේවල් අත්දකිනකොට කාල්ට ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනා. භාවිතා කලේ මී පැණි නෙමේ සීනි නිසා මී මැස්සන්ට සුවදින් හදුනාගෙන එන්නත් බැහැ. මේ මී මැස්සෝ කොහොමද සීනි ද්‍රාවණයට එන පාර හරියටම හොයාගත්තේ?

මේ ගැන හොයනකොට කාල් ඇඳිනගත්තා මී මැස්සන්ගේ විශේෂ චර්යාවක්. ඒක එක විදිහක නර්තනයක්. මේ නර්තනය සූර්යයාගේ පිහිටීමත් එක්ක සම්බන්ධයි. මේකෙදි මී මැස්සා ටිකක් පැද්දි පැද්දි ඉදිරියට ගිහින් වමට හෝ දකුණට හැරිලා අර්ධ වෘත්තයක මාර්ගයක ගිහින් ආයෙම නැටුම පටන්ගත්තු තැනට එනවා. පැද්දි පැද්දි ඉදිරියට ගියොත් ඒ කියන්නේ ඉර දෙසට යන්න කියලා. පසුපසට ගියොත් කියන්නේ ඉරෙන් ඉවතට යන්න කියලා. පැද්දෙන්නේ මැදදි යනකොට විතරයි. අර්ධ වෘත්ත කොටසෙන් යනකොට සාමාන්‍ය විදිහටයි යන්නේ.

වමට හෝ දකුණට හැරෙන කෝණයෙන් කියන්නේ ඉරත් එක්ක කොච්චරක් හැරිලා ගමන් කරන්න ඕනෙද කියන එක. කොච්චර දුරක් යන්න ඕනෙද කියලත් මී මැස්සා තමන්ගේ නර්තනයෙන් කියනවා. අර පැද්දෙමින් යන කොටසේ එක වතාවක් පැද්දෙන්න තත්පරයක් ගත වෙනවා කියලා හිතුවොත් එක තත්පරයකින් නිරූපණය වෙන්නේ ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර් එකක්.

අවුරුද්දේ ඕනම කාලයක ලෝකයේ හැම කෙරවලකම ඉන්න මී මැස්සෝ පාර කියන්නේ මෙහෙමයි.

මේ මස තුල පලවූ අනෙක් සටහන්:

සෙලවෙන අංශු 

බල්ලන් කුරුසිපත් කිරීම 

මෙකැක් වඳුරන්ගේ පරීක්ෂණය 


කාල් වොන් ෆ්රිෂ් මීමැස්සන් සමග 


Friday, June 5, 2020

මෙකැක් වඳුරන්ගේ පරීක්ෂණය

ග්‍රීක කතා වලට අනුව සියුස් හා ප්‍රොමිතියස් එකතු වෙලා ‘මිනිසා’ ව නිර්මාණය කරනවා. නිර්මාණය කරාට පස්සේ සියුස් කැමති වෙන්නේ නැහැ මිනිසුන්ට ‘ගින්දර’ ලබාදෙන්න. ගින්දර කියලා අදහස් කරන්නේ නව නිර්මාණ කිරීමට හැකියාව. එහෙම ගින්දර ලබාදුන්නොතකියි කවදා හෝ මිනිසුන් දෙවියන් හා සම වෙනවා කියලයි සියුස් විශ්වාස කලේ. නමුත් ප්‍රොමිතියස් ඒ දේ ගැන තැකුවේ නැහැ. ප්‍රොමිතියස් අමරණීය කෙනෙක් වුනාට ඔහු මිනිස්සු තමන්ගේ යහළුවන් විදිහටයි සැලකුවේ.

මේ නිසා දවසක් ප්‍රොමිතියස් සියුස්ගෙන් ගින්දර හොරකම් කරලා මිනිසුන්ට ලබා දෙනවා. මේක දැනගත්තු සියුස් තමන්ගේ හොදම යහළුවා වුන ප්‍රොමිතියස්ට දඬුවමක් ලබා දෙනවා. අත පය යකඩ දම් වැල් වලින් බැඳලා ඉන්නකොට දිනපතා රාජාලියෙක් ඇවිදින් ප්‍රොමිතියස්ගේ අක්මාව ඉරා කනවා. ප්‍රොමිතියස් අමරණීය කෙනෙක් නිසා දිනපතා රාත්‍රියේ දී මේ අක්මාව නැවත වැඩෙනවා. මේ දේ සදාකාලිකව සිදුවෙන්න සියුස් නියම කරනවා.

ප්‍රොමිතියස්ට මිනිසුන් සමඟ ඥාතීත්වයක් නෑ. ඔවුන්ගෙන් කිසිම උපකාරයක් ලැබෙන්නෙත් නැහැ. නමුත් ප්‍රොමිතියස් ඔවුන්ට උදව් කරනවා තමන් මේ කරන දෙයින් සියුස් කෝප වෙන බව දැන දැනම. තමන්ට අවසානයේ දී දරුණු ඉරණමක් අත්වෙන බව ප්‍රොමිතියස් නොදැන හිටියේ නැහැ. තමන්ට සම්බන්ධකමක් නැති ප්‍රති උපකාර කරන්න බැරි කෙනෙක් වෙනුවෙන් වෙහෙසීම කැපවීම ලේසි පහසු දෙයක් නෙමේ.

බයිබලයේ තියෙනවා ‘පටු මාවතක්’ ගැන. ඒකේ යෑම පහසු නෑ. ගොඩ දෙනෙක් ඒ මාර්ගයේ යන්නෙත් නෑ. නමුත් නිවැරදි නැවතුමට යන්න නම් ඒ මාර්ගයේ යා යුතුමයි.

“මේ ඉන්නේ අපේ එකානේ… අපි ඇරෙන්න මෙයාට වෙන කවුද උදව් කරන්න ඉන්නේ…”

ඔය කියමන මම විවිධාකාර විදිහට විවිධ තැන් වලදී අහලා තියෙනවා. අපි උදව් කරන්න ඕන ‘අපේ’ එකෙක්ට විතර ද? මම සිංහල නිසා මම රැකගන්න ඕන සිංහල ජාතිය විතර ද?

1960 දශකයේ මෙකැක් වඳුරන් යොදාගෙන පර්යේෂණ බොහොමයක් සිදු කෙරුනා. සමහර පරීක්ෂණ වල සදාචාරාත්මක බව අදටත් ප්‍රශ්න කෙරෙනවා. වඳුරෝ පහලොස් දෙනෙක්ට ආහාර සැපයුවා එක කොන්දේසියක් මත. තමන්ට ආහාර අවශ්‍ය නම් ඒ වඳුරා දම්වැලක් අදින්න ඕන. එතකොට තමන්ට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නැති වඳුරෙක්ට ‘විදුලි සැරයක්’ වදිනවා. මේ පරීක්ෂණය ඉදිරියට ගියාට පස්සේ වඳුරෝ දැනගන්නවා තමන්ට කෑම අවශ්‍ය නම් තව වඳුරෙක්ට විදුලි සැර විදින්න සිදුවෙනවා කියලා.

නමුත්, තමන්ගේ බඩගින්න වෙනුවෙන් තව වඳුරෙක්ට විදුලි සැර වද්දන්න ඕන කියලා දැනගත්තම බහුතරයක් වඳුරෝ දම්වැල ඇඳීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්න ගත්තා. වඳුරන් තුනෙන් දෙකක් වැනි විශාල කොටසක් තව කෙනෙක්ට විදුලි සැර වැද්දීම වෙනුවට නිරාහාරව සිටීමට කැමැත්ත පල කරා. එක වඳුරෙක් සති දෙකකට ආසන්න කාලයක් නිරාහාරව හිටියා තව කෙනෙක්ට රිද්දන්න බැරිකමට. කලින් පරීක්ෂණ වලදී විදුලි සැරට ලක්වුනු වඳුරෙක් තව වඳුරෙක්ට විදුලි සැර වද්දන්න පෙළබුනේ අනිත් අයට වඩා අඩුවෙන්.

තමන්ගේ යැයි නොකියා පොදුවේ ‘මිනිසෙක්’ වෙනුවෙන් කැපවිම වෙහෙසීම ලේසි පහසු දෙයක් නොවේ. භෞතික සුවයක් නැතත් මානසික සුවය තියෙන්නෙ එතැන. තීරණය ඔබ සතුයි.


ඉතිහාසය වෙනස් කළ මිත්‍යා රජු : ප්‍රෙස්ටර් ජෝන්

  “අපි කුළු බඩු සහ ක්‍රිස්තියානින් සොයා පැමිණෙමු.” මෙසේ කියා වස්කෝ ද ගාමා ඉන්දියාවට පැමිණි බවයි ඉතිහාස වාර්තා වල සදහන් වන්නේ. නමුත් ඔවුන් ...